„„Dzierżawca ów nazywał się Biren, jednakże fawory, jakimi obdarzano jego syna w Rosji, sprawiły, że przyjęła go do swego rodu rodzina francuskich Bironów, uczyniwszy to za namową kardynała Fleury (pełniącego od 1726 za panowania Ludwika XV stanowisko pierwszego ministra przyp. B.L.), który, schlebiając próżności i miłości własnej księcia kurlandzkiego Birena, chciał pozyskać sobie dwór rosyjski".
Nie uprzedzajmy jednak faktów. Na razie syn owego dzierżawcy pnie się coraz wyżej po stopniach domu panującego w Mitawie. Schlebia mu fakt, że może być człowiekiem do specjalnych poruczeń, a potem prawą ręką swego łaskawego pana. Nie zaniedbuje się również w posługach dla Anny Iwanowny, zaglądając jej w oczy czasami aż nazbyt głęboko, choć zawsze z bezbrzeżnym oddaniem. Wkrótce wmówił wszystkim nie wyłączając swoich chlebodawców że jest człowiekiem do najtrudniejszych posług, a przy pewnych misjach wręcz niezastąpionym.
W roku 1711 umiera nagle Fryderyk Wilhelm, który nie zdążył się nacieszyć ani małżeństwem, ani swoim kurlandzkim posłannictwem. Młoda wdowa bez namysłu zatrzymuje Birona, który dopiero teraz może w całej pełni zaprezentować swoją administracyjną przedsiębiorczość i towarzyską przydatność.“(8)