„Duże znaczenie posiadała dla wyznawców Jahwe Biblia żydowska. Zawierała ona podstawowe prawdy wiary, normy obowiązujące Żydów w ich życiu oraz wskazówki jak należy czcić Boga i pielęgnować jego kult.
PERSJA
1. Początki państwa perskiego. Początki państwa perskiego sięgają XII w.p.n.e.. W tym czasie część ludów indoeuropejskich (Medowie) podbiła Iran. Między XII a VIII w.p.n.e. Medowie zajęli tereny nad Zatoką Perską graniczące z Asyrią. Powoli przysposobili się tam do życia osiadłego, a władcy medyjscy rozszerzyli granice swego państwa o ziemie niektórych plemion perskich na południu. W połowie VII w.p.n.e. Achemenes, książę plemienia Parsua, które nie znalazło się pod dominacją medyjską, utworzył monarchię perską dając początek panowania dynastii Achemenidów. Około 600 r.p.n.e. Persowie zajęli sąsiedni Elam i przenieśli swą stolicę do Suzy. W połowie VI w.p.n.e. Cyrusowi II zwanemu Wielkim (550529 p.n.e.) udało się pokonać Medów i przyłączyć ich państwo do perskiego. W 546 r.p.n.e. Cyrus podbił sąsiednie państwa Armenię i Kapadocję, pokonał króla Lidów Krezusa (560546 p.n.e.) znanego z ogromnych bogactw (kopalnie złota) oraz opanował kolonie greckie znajdujące się w Lidii. W 538 r.p.n.e. podbił Babilon, a w następnych latach zorganizował kilka wypraw w kierunku Morza Śródziemnego, uzależniając od siebie prawie całą Azję Mniejszą. W 529 r.p.n.e. Cyrus zginął w wojnie ze Scytami. Swe sukcesy militarne zawdzięczał m.in. przewadze liczebnej swej armii i talentom strategicznym związanym z użyciem wspaniałej konnicy perskiej.“(9)