„Kajetan Morawski pisze, że na tym stanowisku Józef Lipski „Za główne swe zadanie uważał uporządkowanie najdrażliwszych na nasc j wokandzie spraw polskoniemieckich. Jako Poznańczyk rozumiał dobrze ich znaczenie, znał przeciwstawność dążeń i zapatrywań. Z ówczesnym posłem Rzeszy w Warszawie, byłym socjalistycznym dziennikarzem, Ulrichem Rauscherem podpisał pierwszy układ regulujący szereg spornych zagadnień".
Stanisław Schimitzek podkreśla, iż w tym czasie Lipski, obok swady i zręczności dyplomatycznej, „wykazał nieprzeciętne zdolności negocjatorskie". Jako naczelnik Wydziału Zachodniego cieszył się opinią człowieka obdarzonego rozumem politycznym. W prowadzonych z Niemcami pertraktacjach miał „pewne sukcesy".
W roku 1933, gdy dotychczasowy poseł Alfred Wysocki nawiązał już rozmowy z nowym rządem Hitlera, na bardzo ważne i odpowiedzialne stanowisko posła polskiego w Berlinie powołany został Józef Lipski. Pierwszym jego zadaniem było zakończenie negocjacji z Niemcami, doprowadzenie do porozumienia, mającego przynieść odprężenie w stosunkach z III Rzeszą.
Roman Wodzicki oceniał nominację Lipskiego w następujących słowach „Jako znawca spraw niemieckich i Niemców w ogólności, choć może w mniejszym stopniu narodowych socjalistów niemieckich, jako Polak z byłego zaboru pruskiego, władający nader biegle językiem niemieckim ze wszystkimi jego finezjami, człowiek ten odegrał rolę precyzyjnego instrumentu ówczesnej polityki zagranicznej, być może stosunkowo, w ramach tej polityki, dla nas najkorzystniejszego".“(5)