„Prawa rzeczowe ograniczone — zastaw. Przedmiotem zastawu, pozwalającego wierzycielowi zaspokoić się z rzeczy w razie nieuiszczenia długu przez dłużnika, mogły być zarówno nieruchomości, jak i ruchomości.
Przy ustanowieniu prawa zastawu konieczne było spisanie odpowiedniego dokumentu w specjalnej formie (kriepostnaja forma). Co się tyczy prawa zastawu na ruchomościach, zostały dopuszczone (w 1800 r. na mocy ustawy upadłościowej) inne formy dokumentu (notarialny, prywatny).
Prawo zastawu gasło na skutek uiszczenia długu przez dłużnika. Wierzyciel po otrzymaniu długu obowiązany był uczynić pewną adnotację na dokumencie i przedstawić go właściwej władzy do wpisu w odpowiedniej księdze.
Jeżeli zastawca nie uiścił długu w oznaczonym terminie, zastaw przechodził na własność wierzyciela, zarówno gdy chodziło o zastaw nieruchomości, jak i o zastaw ruchomości.
b. Prawo zobowiązań. Obowiązującą formą zawierania umów była przepisana forma pisemna, z wyjątkiem umów dotyczących drobnej sprzedaży, które mogły być zawarte ustnie.
Formą, która od czasów Piotra I była niezbędna do ważności umowy, była ustalona, specjalna forma pisemna polegająca na spisaniu umowy w odpowiednim urzędzie i wpisaniu jej do specjalnych ksiąg (tzw. kriepostnaja forma). Poza tym pod rygorem nieważności umowa musiała być spisana na stemplowym papierze w obecności określonej (zależnej od wartości przedmiotu umowy) liczby świadków, którzy obok stron i urzędnika spisującego umowę podpisywali się na dokumencie.“(15)